Gedichten van Benjamin Artés

10-08-10

Voor jou

Wat is de dag,zonder nacht

De duisternis,liefste mijn

die mij tot leven wekt.

Een ontloken bloem,

die het leven maakt,wat het is.

Intiem genieten ,stil wegglijden

in een wereld van liefde.

Spontaan zoete nektar drinken,

tot ik dronken word van geluk.

Niet wetend waar mijn liefde,

ontluikt in het begin ,of

het einde van de nacht.

En spontaan liefste

eindigd in een passie,

voor jou

Benjamin Artés

19-02-08

Liefde

Waar ben je lieve,
charmante man!
Man, van mijn en
Uw dromen een spat.
Ik roep en roep
Kom je echter niet tegen.
Ook niet wanneer ik,
mijn ogen langzaam sluit.
O, gij Oviduis, liefste
Tedere dichter, en
Held van mijn dromen,
zacht in liefde bekoren.
Plots, riep ik Oviduis
Oviduis waar ben je gebleven.
Eindeloze stilte, zweterig even.
Oviduis in mijn hart gekomen.

Benjamin Artés Uit zo is het leven!

17-02-08

Ontmoeting

Ja, liefste kom

langs de veldweg.

Waar wij zo,

Ja zo gelukkig waren.

Kom en denk aan ,

De tijd toen we nog

een koppel waren.

De subtiele tijd.

Laat de liefde,

Pril en mooi .

Ontplooien en verder

De horizon verijken.

En dan midden in de nacht,

De liefde en de veldweg loslaten .

Even maar ,tot het dauwen

Van de dag ,een liefdes pracht

Benjamin Artés zo uit het leven

07-05-07

Brief aan mijn Moeder

Brief aan mijn moeder

Duizend lieve woorden ,
Zijn er voor je uitgekozen.
Ik roep, zoek maar vind je,
Niet mijn liefste mijn.

Waar ben je, gebleven
Na die lange jaren.
En toch Liefste mama
Kan ik de zaak niet klaren.

Ontelbare keren heb je,
mij vertroeteld en verzorgd.
Steeds met de glimlach,
Alsof het steeds prettig was.

Al pink ik nu een traan,
Moeder mijn steeds wil ik.
Je kind en , zijn wie ik ben.
Recht door zee , spontaan.

En hoe ouder , en gaan,
de eindeloze jaren.
Vergeten kan ik niet ,Liefste
Mijn lieve moeder mijn.

Benjamin Artés
Uit het land van koek en honing.

25-04-07

Zorgzaam ,zijn

Zorgzaam , zijn

He zei de Krekel kijk,

Ik zing de ganse dag.

En ja vrolijk luchtig,

Gaat zijn mooie lied.

He ,wat doe jij hier

Vroeg de Krekel aan de Mier?

Ik ,Ik vergaar mijn eten,

en ja je mag het weten

Zingen ,en niet eten Ik wil,

Het niet horen en zeker niet weten!

Maar sprak de krekel wijs,

Ik ga niet over een dag ijs.

Reken maar ,zei de krekel fier,

Ik fluit en blijf rustig hier.

Mijn energie is wijs gebruikt,

En wie niets gebruikt ,

niets misbruikt!

Benjamin Artés

Uit het Land van koek en honing

Zorgzaam,zijn

Zorgzaam , zijn

He zei de Krekel kijk,

Ik zing de ganse dag.

En ja vrolijk luchtig,

Gaat zijn mooie lied.

He ,wat doe jij hier

Vroeg de Krekel aan de Mier?

Ik ,Ik vergaar mijn eten,

En ja je mag het weten.

Zingen ,en niet eten Ik wil,

het niet horen en zeker niet weten!

Maar sprak de krekel wijs,

Ik ga niet over een dag ijs.

Reken maar ,zei de krekel fier,

Ik fluit en blijf rustig hier.

Mijn energie is wijs gebruikt,

En wie niets gebruikt ,

niets misbruikt!

Benjamin Artés

Uit het Land van koek en honing

08-01-07

De Roos

Roos

Ik ben Roos, roos, of de roos?

Of ben ik ze alle drie.

Ben Ik wie ik denk,

of denk Ik, wie Ik ben!

Ja Ik, ben wie ik ben

Lief en broos, toch teder

Of koos ik voor de,

gevoelige tedere roos.

Zogezegd zo gedaan,

Roos, roos of de roos.

Toch stekelig soms boos,

Vooral in die mooie doos!

Benjamin Artés

Uit het land van koek en honing.

26-12-06

Kerstverhaal

Laat mij je hart beroeren,

met de dag van kerst.

Een dag van vrede en harmonie,

Voor grote en kleine mensen.

Ook de eenzamen zullen,

we eren, hen voeden en koesteren.

Maar ook gij hoogmoedige,

Ook gij zult de heiland aanschouwen.

Laat de familie haat en nijd,

Er is zo weinig tijd voor respect.

O mooie dag van Kerst,

laat er toch eens familie vrede zijn.

Laat ons allen ,voor altijd

Ons naar de dis begeven,

Waar we vredig,en gelukkig

Kerstdag beleven.

uit het land van koek en honing

Benjamin Artés

24-04-06

Kareltje zijn auto

Kareltje zijn auto

Hij was een blonde krullebol ,
Dartel en energiek.
Jong zoals de lente,
die er stilaan aankwam.

Waarom toch jongen,
Waarom toch liep je,
De straat plots over .
Een seconde maar.

De open deur, liet het
geschreeuw en geween horen.
Ik liep buiten al verdwaast,
verwezen buiten mijn zinnen.

Kareltje, Kareltje riep ik verbijsterd,
Ik zonk bij hem snikkend neer.
Roerloos zelfs de vogels,
hoorde wij niet meer zingen

Ik riep radeloos ,bijna hysterisch
Kareltje , mijn jongen mijn kind toch.
Je bent toch de schat van je moeke,
het zonnetje van ons allemaal.

De ambulance kwam zwaar loeiend aan,
mensen in witte vest keken .
knikte negatief , te laat.
Ik zonk snikkend op mijn knieen.

En wachtend wat komen ging.
Vaarwel schattebout,
kind van de zon

Uit Het land van koek en honing
Benjamin Artés

23-04-06

Vandaag,liefste

Vandaag, liefste

Het is het een dag, om niet te

vergeten allerliefste Mijn .

Een dag waar we allen zullen zijn,

ons bezinnen over menselijk gedrag.

Stil zullen wij de weg gaan.

respectvol en sereen.

In de eerste lente zon, die

Jij liefste niet meer aanschouwen mag.

Een symbool zul je vormen,

Zoals een grote regenboog.

Tranen van verdriet zullen,

al onze harten vullen.

Sereen en zacht, zullen we aan deze,

dag blijven denken waar,

Niemand iets tegen vermag.

Laat de vrede komen open je hart.

En wanneer het soms wat veel,

en spontaan de tranen komen.

Dat moment zullen we koesteren,

Alsof je herboren was.

Rust zacht,

Van ons alle

Benjamin Artés

Uit het Land van koek en honing

Ter nagedachtenis 23-04-06

08-03-06

Oorsprong

Oorsprong

Daar waar ik geboren ben,
de wieg van mijn leven staat.
Waar de peppels wiegen
als dansende paren.

Daar zou ik, ja
Zo graag terug komen.
Naar het land van,
koek en honing!

Daar zal ik allerliefste
mijn liefde tonen .
Aan iedereen die het wil aanhoren.
Groot en klein, rijk of arm.

En wanneer de avond deemstering,
het avondrood tovert als liefdesgroet.
Daar wil ik heengaan,
naar de eeuwige gloed.

Uit het land van koek en honing

Benjamin Artés

03-02-06

Het beloofde land

Het beloofde land

Neen er kan geen land zijn,
waar het beter is dan in mijn eigen land.
Land van chokolade en frieten,
van overvloed en vrede.

Lachende mensen om je heen,
kunst minnende werkende en
zeker niet vergeten de massa.
Ieder zijn taak, ieder zijn leven.

Ja en toch ,denk aan uw geluk,
zomaar gekregen ,er is
ook armoede en honger,
In dit mooie land zo geprezen.

En dan bij koude winterdagen,
kom je deze mensen tegen.
Wandelend langs de koude straten,

Slapend op karton en de straatstenen !

Uit Het land van koek en honing
Benjamin Artés

20-01-06

De noordzee

De Noordzee

Wanneer de harde wind ,
Noord, noord west.
De schuimkoppen ziedend wit,
als parels van wit kristal.

De baren hoog, razen en tieren.
Zo ken ik de zee, de Noordzee
De zee die geeft en neemt,
Onverwacht en hard.

En wanneer de stormen huilen,
regen gutst winden gieren.
De nacht plots valt en het beest,
is losgeslagen in een apocalyps.

En pal op de baren fier, met geheven boeg
doet de visser zijn plicht.
In de notendop zo klein ,vechtend
voor de toekomst die komen gaat.

Benjamin Artés

Uit Het land van koek en honing.

27-10-05

Land van stilte

Land van de stilte

T’ is stil in de westhoek,

Het lijkt of het front slaapt.

Maar o burger en soldaat,

het monster slaapt nooit .

Monster van de kracht,

de haat en de macht.

Wij die de oorlog verachten,

vragen vrede , nooit meer oorlog.

De westhoek als voor eeuwig getekend ,

met eindeloos geweld en tranen.

En duizenden jonge soldaten ,

gevallen voor vrede en vaderland.

En bij dageraad weerklinkt er aan ,

De Meense poort pipes and drums .

We herdenken de jongens,

de oorlogen en aanslagen.

Miljoenen klaprozen dwarrelen neer,

Voor al de jonge soldaten.

Omdat er vrede mag heersen,

op deze wereld fijn en klein.

En bij avondrood o mooie,

Poort met duizenden namen .

Blazen de jongens, de last post

Voor al die stierven voor het vredesoffensief.

Benjamin Artés

20-10-05

kerkhofbloemen

Kerkhofbloemen.
Kil en nat raast de noordenwind,
alleen, speciaal deze nacht apart,
Roerloos liggen de rijen,
kruisen nat.
En onder een tapijt van,
oude vergeelde en rode bladeren.
Rust de dood en zacht.
Morgen de grote dag!
Een vast tapijt van witte,
bloemen op ieders graf.
Een verkleumde marmeren maagd,
wacht, en wacht.
Eindeloos lang op haar geliefde,
Rust ,...zacht.
Benjamin Artés
Gedicht geschreven voor 1 november 1980

10-07-05

laat het feest beginnen

Laat het feest beginnen

Morgen zijn wij volk van Vlaanderen,
de genodigde op ons feest.
Overal zal op alle transen onze ,
fiere leeuw prijken als symbool van ,
onze inzet en vooruitgang ons gegeven.

Wat zijn we aan U, gehecht land daar waar
onze roots liggen gul en verdraagzaam.
Land van ons hart, verheug U Vlaanderen land
Op het feest dat komen gaat.
Iedere Vlaamse gouw met zijn eigenheid en geplogenheden.

Eten en Drinken, zang en spel zal het feest begeleiden.
Toespraken zullen gehouden, sereen en plechtig.
Over Uw eindeloze schoonheid, o Vlaanderenland.
Die we prijzen en loven, teveel om te bevatten.
De havens en de eindeloze groene vlakten, die U sieren

Ja Vlaanderen o die schone roemrijke gouw,
Vandaag viert je feest, dat vergeten we niet.
Roemrijk, fier maar ook vrolijk en gul,
Gelijk we zijn in het diepste van ons hart.
Gelukkig in vrede kunnen leven, misschien nog even.

En s‘avonds zullen we samen met de ketjes, en vele anderen
Mosselen, frieten karrekollen en veel bier drinken.
Lachen dansen en zingen ,jong en oud.
Tot diep in de nacht, zal het geschater weeklinken,
Feestend Vlaanderen, wij zijn hier.

En plots een knal, o Vlaanderen land
Een symfonie van kleuren wat een pracht.
Een klein uurtje duurde de apotheose,
Applaus Vlaanderen het is volbracht,
Het word stil, het is nacht!
                                                Benjamin Artés

Opgedragen aan de Vlaamse regering en het ganse Vlaamse volk
                                              11 juli 2005
                                                                     het is ten strengste verboden copy te maken of te gebruiken voor politieke doeleinde

03-07-05

L 8

L 8
Vragend, keek ik ze aan
Leef je ,of ben je het vergeten.
Duizenden mensen zijn er die
leven maar niet echt en intens.

Door ziekte, armoede en werkloosheid
Waarom moeten er om de 3 seconde,
kinderen sterven van honger en dorst.
Beschikbaarheid van gelijkheid is geboden!

En zeker oorlog, en geweld is niet gewenst
Veel rijkdom voor een , armoede voor vele andere,
gelatenheid en verdriet, verwerpelijke
onderdrukking door de schuld van andere.

Daarom laten we Vlaanderen,
herboren, herrijzen uit zijn
naoorlogse as, herbron Vlaanderen
zoals iedereen het kan naar best vermogen.

Met fierheid zal Vlaanderen er komen,
We feesten en lachen ,dansen en zingen.
Laat je ogen rusten op de toekomst,
Voorwaarts land van mijn dromen!
Benjamin Artés

2-7-05 L 8 een van de miljoenen

12-06-05

Epos

Epos

Daar, vlied de machtige stroom
aan de oevers van de Metropool.
Het genus is een kluwen van
dialecten en een smeltkroes.

Van mensen en talen ,een bezige
bij kunnen we Antwerpen noemen.
De lichtstad van het noorden,
Vol glans en glorie.

Je bracht ,O gij machtige vloed
de welvaart, de eigenheid.
Zo mooi dat we je kronen,
Stroom op en af.

En ‘s avonds bij het vallen van de,
nacht ook dan leef je nog zacht.
Kabelend schrijd de stroom verder,
Langs kleine dorpjes en steden.

Laat de stroom leven, Antwerpen
Jij bent in mij geboren.
En wanneer mijn boot,
na vele jaren terugkeert
.
Dan zie ik de lichtjes, van de Schelde
Snuif ik de geuren van frieten,
mosselen en pannenkoeken .
Antwerpen ik voel mij herboren

Benjamin Artés

09-06-05

Stille nacht

Stille nacht

Neen , ik wist niet Heer,
dat ik de lange weg.
Zover alleen moest gaan ,
tot waar de ster bleef stil staan .

Daar waar de grenen pronken
in volle glorie en pracht.
De greppel vol ijs en staat,
de wind van outs'her speels.

De kale takken wiegd ,
als een moeder haar kind.
En toch ,ja toch weet ik,
Dat ik de stille weg ,zelf moet gaan.

En plots , hoor ik een
engelen koor ,vol glorie en luister.
De Hei'land is geboren Hosanna,
maar ik weet dat ik zelf moet gaan.
Naar God , Halleluja.

Benjamin Artés

29-05-05

Aan mijn vriendin

Aan mijn vriendin

Als Velvet ,Zacht en Warm
Glijden, de Jaren heen.
Plots, maar traag, zodat je,
de tijd kunt Smaken.

Zo, Intens, zoals een Triool.
De hamer Heeft 36jaar lang,
Het ritme aangegeven.
Stoer en fier zoals, het ritme,

Van je Hart, vol liefdespracht;
door je gezin omgeven.
Wees eerbiedig, voor al het goed
door God gegeven,

Iedere dag van vreugde, van leed
Leven, met kinderen omgeven,
Lach, met het spel der dingen.
De zon klimt, niet alleen,
in De perzische golf.

Maar leefd ook om je heen.
Laat alle dagen ,Leven
Iedere nacht, met rust omgeven.
Benjamin Artés

23-05-05

Winter

Winter
Sarajevo, ligt er onder,
een wit tapijt.
Maar het is een waar torment
voor de ganse bevolking.

Hongerig en angstig,
verteerd door het grote verdriet.
Dat de Goden van de oorlog,
ook eenmaal ophouden, o Heer.

Moorden en branden,
verkrachten, en die,
die zware folteringen,
van dat uitgemergelde lichaam.

De Kannonen zwijgen niet,
wanneer de mortieren razen.
Bloed en tranen, en dat
eindeloze wegdragen.

Sarajevo 16/11/93
Benjamin Artés

20-05-05

Aan de oever

Aan de oever

Afbiljoenen ,doet het water,
roemrijk door de eeuwen heen.
Vlak is zo geworden,
al het land, m mij heen.

Stroom, o fiere schelde,
door dorp en stad.
Vlied zilveren golven,
met de vrijheid in je hart.

Daar zal op al de transen,
de klokken luiden.
Vlied O, machtige vloed,
laat vlaanderen leven,
in uw overvloed.
                                                   Benjamin Artés
                               opgedragen aan centrum De Bres
                                             Ruisbroek

16-05-05

Wandelen aan de ijzer

Wandelen langs de ijzer

De peppels die langs de ijzer,
staan als wachten in de wind.
Kreunend en krakend,
Veel staan fier rechtop!

Andere vallen, troosteloos neer.
Hier in het veld van eer
waar de helden vielen.
Met miljoenen, nog zo jong.

Stil word je, bij het zien ,
van al die witte graven.
Verstrooid en in willekeur,
ontsproten al die klaprozen.

Nu is alles sereen o zo stil,
Hun taak is volbracht.
Alleen, kunnen wij, jong
En oud onthouden .

nooit meer oorlog.,nooit meer!
Neen kijken als toerist, kan niet
in mijn hart opkomen
Nog steeds komen wij,
om de jongens te eren.

Iedere rij gaan wij langs op en neer,
In de frisse kille mei zon.
Ontmoeten alle mensen ,
hier de vrede en rust.
Benjamin Artés
uit dankbaarheid .

08-05-05

Moederdag

Moeder,

Lieve moeder, mijn
Vandaag is het weer je feestdag.
Wat genood je van het feest,
we kwamen met je geliefde bloemen.

Steeds stond je paraat voor mij
Dagelijkse zorgen ,ja alles piekfijn
Ja, liefste mijn het was fijn.
Toen je nog bij de levende hoorde.

Nu op deze vrolijke moederdag,
Denk ik aan U, lieve mijn.
Al veel jaren mis ik je
aan de feesttafel, jarenlang.

Weet je nog, moeke mijn
Ik kwam eens thuis, van het leger
Met een warm hart, bracht ik toen
Een houten tekstje mee.

Moeder jij bent toch de beste.

Ik koester het nog steeds
Nu lieve moeder ga ik je verder,
Laten rusten in moederaarde,
Gelukkige feestdag, rust zacht!
Benjamin Artés
8-5-05

05-05-05

Voor alle moeders

Voor alle moeders

De parels, schitteren met
Duizenden in het licht van de zon.
Vandaag zal ieder moeder,
teder haar kroost aanschouwen.

Wees fier gij, vrouw, die kinderen;
meer lief hebt dan je zelf.
Je levenskracht schonk
aan ieder kind apart.

Ieder kind ongeacht ,geslacht
Gelijk in rechten en in plichten.
En dan s'avonds, bij het slapen gaan,
die dag, naar je kinderen te trachten.

Benjamin Artès
voor moederdag

Het dorsveld

Het dorsveld.

Vanavond, ligt het dorsveld,

er verlaten en eenzaam bij.

Het desolate, het bittere einde

dat soms het leven kan omgeven.

De horizon is zacht rood, gekleurd

ruikend naar de tedere geur van jasmijn.

door de wind meegevoerd, als wiegende baren.

Zwoel, warm in de laatste avond gloed.

Alleen de muggen dansen, op en neer

de sabeldans zoals de huzaren.

Op de tonen van de muziek,

sluimert langzaam het dorsveld in.

Morgen, zal morgen niet meer zijn,

het dorsveld verloren.

Het kiemend koren vertrapt,

de boer bedrogen in zijn graf.

Benjamin Artès

zomaar

Zomaar

Zomaar, liefste mijn eenvoudige liefde.

Freel en broos, zoals een ijskristal.

Kracht uit duizend prachtige dromen.

Neen ,opscheppen hoef je,

niet, als het om tederheid gaat.

De vergankelijkheid, drijft ons,

als twee druppels water.

Verder en verder,

Bruisend van leven, liefste

Soms schuimend, kolkend tot;

plots het einde nadert, mijn liefste.

Benjamin Artés

Vredesgedicht

Vredesgedicht

Luister naar je hart,
de stem van je geweten.
De stilte van je ziel,
de vrede met luister gegeven.

Luister naar de eenvoud,
met mensen omgeven.
Luister naar de wind,
luister naar je kind.

Luister naar de stilte,
van de zwoele nacht.
Luister naar de vrede,
mijn kind, U fluisterend gegeven.

Benjamin Artés

geschreven op 30/01/88

30-04-05

Vlaanderen

Vlaanderen
O, hoe schoon is mijn
vlakke land ,dat ook het uwe is.
Waar de noordenwind,
bijwijlen huild en bulderd .

Hoe schoon is de vlakte,
die ook het mijne is.
Waar de beekjes zacht kabbelen,
langs de eindeloze koren velden.

Waar de klaprozen bloeien in,
de zacht groene weide.
Zacht wiegend in de wind ,
in harmonie met ons roemrijk verleden.

Benjamin Artés

24-04-05

LENTE

Lente.
T' was nacht,
in het land van
het bloed rode laken.

Is dat het licht,
van de hoop.
Of de warme liefde die,
genadeloos het leven ontneemd
Dag der dwazen, de peppels,
die langs de weg,
van de eindloosheid zijn gelegen.
Breken onder het juk van Beta.

Kreunend zuchtend en kwijnend,
neen die schone witte,
lente maagd komt nooit meer,
nooit meer weer!!!
NA THERNOBYL
25/4/87
Benjamin Artés

Poezie uit de dichtbundels van Benjamin Artés

Nieuwsbrief

Archieven

10-08-10

19-02-08

17-02-08

07-05-07

25-04-07

08-01-07

26-12-06

24-04-06

23-04-06

08-03-06

03-02-06

20-01-06

27-10-05

20-10-05

10-07-05

03-07-05

12-06-05

09-06-05

29-05-05

23-05-05

20-05-05

16-05-05

08-05-05

05-05-05

30-04-05

24-04-05